Philippe Vandenberg werd in 1952 geboren in Gent. Vandenbergs leven eindigde in 2009 in Brussel , waarbij hij een omvangrijk en krachtig oeuvre naliet.
In de jaren 80 werkte Vandenberg aan een oeuvre met opvallende, chaotische abstracte doeken, om vervolgens die succesvolle beeldtaal te verlaten voor een decennialang volgehouden proces van stilistische vernieuwingen. Vandenbergs artistieke ontwikkeling kenmerkt zich door het steeds opnieuw overschrijden van artistieke paradigma's. Zijn oeuvre ontsnapt aan eenvoudige categorisering en beweegt zich naadloos tussen abstractie en figuratie, tussen het instinctieve en het intellectuele. Door een onbevreesde artistieke verkenning weet Vandenberg op behendige wijze het persoonlijke en het universele te verenigen. Zijn werk omvat monochromen, teksttekeningen, gewelddadig surrealistische figuratieve scènes, portretten, bedrieglijk vrolijke scènes met hakenkruise...
Vanaf 2003 maakt dit allemaal plaats voor een nieuwe abstractie en een rustgevende geometrische beeldtaal. De schilderijen worden gekenmerkt door in elkaar hakende kruisen en stippellijnen, geometrische symbolen zoals het kruis en de swastika blijven herkenbare terugkerende tekens.

Nadat hij zich wekenlang had teruggetrokken in De Sleutel, bekende hij 'het is alsof ik stom geworden ben. Ik kan geen verhalen meer vertellen.' Het anekdotische uit zijn vroegere werk maakt plaats voor configuraties van een zuiver abstract lijnenspel, met het kruis als referentiepunt. De existentiële bevraging van de plaats van de mens en de kunstenaar in deze wereld, met motieven als 'kruisiging' en het labyrint, zijn nog steeds prominent aanwezig, maar de beeldentaal is minder getormenteerd geworden, meer gelouterd en uitgepuurd. In hetzelfde jaar werkt hij voor het eerst aan een grote reeks etsen. Ook in deze eerste etsen blijft de beeldtaal vrij van figuratie.
Het resultaat was Exil de peintre.

Philippe Vandenberg, intaglio etsen voor Exil de Peintre, opgenomen in Débris, in de suite van het
tweede boek, Ergo Pers, 2004

Exil de peintre verscheen in een beperkte oplage van 33 exemplaren.
Het boek bestaat uit twee volumes : een eerste deel met een reeks van 53 etsen en de tekst, en een tweede deel met een suite van elf door Philippe Vandenberg gesigneerde en genummerde etsen.
Het boek werd voorgesteld op 11 december 2003 in het Caemersklooster te Gent. Hans Martens was de curator van de tentoontelling die naast het boek en de serie etsen ook enkele monumentale schilderijen omvatte.

Van deze ets werden twee proefdrukken opgenomen in het tweede boek van Débris.

Het tweede boek

Débris is een uitgave die gerealiseerd werd door Philippe Vandenberg en Rein Ergo met de resterende proefdrukken en tekstfragmenten van Exil de peintre. Enkele exemplaren werden door Philippe Vandenberg gesigneerd of van een opdracht voorzien.

Dit exemplaar bevond zich oorspronkelijk in de collectie van Johan Carton, eminent verzamelaar van kunstenaarsboeken en Nederlandstalige poëzie. Nu maakt het boek deel uit van de collectie Universiteitsbibliotheek, Gent.