Karel Dierickx schildert met "niets dan tijd". In zijn penseelvoering tracht hij het vergaan te bestendigen, probeert hij vat te krijgen op de vergankelijkheid, legt hij de sterfelijke schoonheid van het verwelken vast. Het is alsof hij schildert met en tegen het verloop van de tijd, alsof hij duur en eenzaamheid met elkaar wil verzoenen, alsof hij het efemere tijdloos wil maken. Zijn verlangen naar tijdloosheid schakelt toeval en kwetsbaarheid niet uit. Schilderen is voor hem een nooit eindigend proces. De verfhuid getuigt van een talmende en zichzelf corrigerende beslistheid. Elke toets, elke penseelstreek lijkt wel met de ingehouden adem van het weifelende moment aangebracht. Het is een pijnigend peilen naar de diepte in het vlak van de picturale verwondering.

De schilderijen van Karel Dierickx hebben een sterk tactiel karakter. Niet zelden heeft men de indruk dat een vlek of een toets met zijn vingers of zijn duim zijn neergezet. Men zou het als een vorm van boetserend schilderen kunnen beschouwen: de schilder die tijdens de verfaanbreng plots niet kan weerstaan aan de afdruk van een peinzende lichamelijkheid.
 
Karel Dierickx als de schilder van het licht dat zich verscholen houdt, als de schilder van het nu eens oplichtend dan weer tanend of verzonken wit. Karel Dierickx als de schilder van de verwijdering. Zijn verfstreken brengen die verwijdering dichterbij in de tastende en zoekende sporen van het penseel, in het giftig mengsel van belegen paarsen, verstorven okers en vertrappeld groen.

Op het papier voelt hij zich vrij. Hij schept er een zich vervagende herkenbaarheid achter de schijnbaar losgewerkte stippen, strepen, krassen en vegen, achter de dekkende partijen. Zijn hand nestelt zich als een vogel in zijn naar geborgenheid speurende lijnen of ze vliegt weg naar onbestemde plekken op het blad.

Met gouache, pastel of vet krijt krijgen zijn tekeningen een onmiskenbaar picturale geladenheid. Eigenlijk maakt hij geschilderde tekeningen. Zoals ook zijn sculpturen de schilder in hem verraden. Men voelt de toetsen van zijn tonalisme op de bronzen huid van zijn beelden.

Het zijn in klei geknede monddode gesloten aanwezigheiden.
Ze ademen een in de hand gestolde en bedwongen treurnis:

Een hoofd dat blind van kijken
zich naar binnen keert...

Een vogel gevangen in de gestrektheid
van zijn rijzige gedaante, in de
hunkering naar de hoogte van zijn
verlangen...

Roland Jooris

Karel Dierickx, (1940, Gent) woont en werkt in Gent en is verbonden aan Galerie HACHMEISTER in Münster.

Negen slapeloze gedichten | Neun schlaflose Gedichte, een tweetalige uitgave met gedichten van Leonard Nolens en etsen van Karel Dierickx verschijnt op 1 juni 2007 bij Ergo Pers te Gent en Antiquariaat de Slegte in Antwerpen. Leonard Nolens schreef negen nieuwe gedichten en Karel Dierickx creëerde in het atelier van Henrie Hemelsoet een reeks 'vernis mou' etsen.
Negen slapeloze gedichten | Neun schlaflose Gedichte, verschijnt in een oplage van zestig exemplaren, Arabisch genummerd van 1 tot 60. Bij elk boek hoort een suite met vijf door Karel Dierickx getekende en genummerde etsen en een door Leonard Nolens handgeschreven en gesigneerd gedicht. Elk boek werd ook in het colofon gesigneerd door de auteur en de kunstenaar.
De gedichten werden naar het Duits vertaald door Ard Posthuma, die eerder al werk van Cees Nooteboom, Gerrit Kouwenaar, Stefan Hertmans, Ivo Michiels en ook Geboortebewijs/Geburtsschein van Leonard Nolens naar het Duits vertaalde. De tekst werd gezet uit Stempel Trump Mediæval en gedrukt op Hahnemühle 230 grams door Rein Ergo die ook instond voor ontwerp en afwerking. De etsen werden gedrukt door Henrie Hemelsoet en Eric Levert.
Negen slapeloze gedichten | Neun schlaflose Gedichte, 28 x 35 cm, 44 bladzijden.

E T S E N

U I T N O D I G I N G