Ronald Noorman maakt tekeningen. Vroeger, toen hij nog op de Rietveld Academie zat, en in de jaren kort daarna, heeft hij grafiek gemaakt en tegenwoordig wil hij voor de afwisseling nog wel eens een paar gevonden voorwerpen samenvoegen tot een assemblage, maar tekenen is zijn métier. En dat is het al sinds geruime tijd. In het begin van de jaren tachtig, toen Noorman voor het eerst zijn tekeningen exposeerde, was het nog veel minder gebruikelijk voor een kunstenaar om zich zo verbeten op de tekenkunst toe te leggen dan het nu - mede door zijn toedoen? - is geworden. Maar het blijft ongewoon.
Vanouds zijn er twee soorten tekenaars: zij die de tekening gebruiken om hun ideeën voor een schilderij of ander kunstwerk vorm te geven, en zij - minder talrijk in aantal - voor wie het tekenen een autonome bezigheid is. Noorman hoort tot de laatste soort. (...)
[Hij] heeft de tekening gekozen als het primaire middel om vorm te geven aan zijn verbeelding. Wat hem er in aantrekt, is het directe van het medium. Bij het tekenen is de afstand tussen de gedachte, de handbeweging en het teken dat op het papier verschijnt minimaal, in zowel tijd als ruimte. De technische middelen - potlood, krijt, waterverf, gouache - zijn een stuk minder weerbarstig dan olieverf, koperplaat, of steen en het is uiteraard veel gemakkelijker om experimenten aan te gaan: wat mislukt of niet bevalt, gaat de prullenmand in. Daar staat tegenover dat de tekening onbarmhartig is; wegpoetsen of bedekken van vergissingen is bijna niet mogelijk. Bovendien lijk je als beschouwer direct over de schouder van de kunstenaar mee te kunnen kijken, zo direct is het contact. De geringste aarzeling, vergissing of gedachteverandering van de tekenaar wordt onmiddellijk opgemerkt.
Noorman benut die directheid en intimiteit ten volle. In de jaren waarin hij zich op de tekenkunst heeft toegelegd, heeft hij een grote technische virtuositeit opgebouwd - om die vervolgens zoveel mogelijk te negeren. Zijn lijnvoering kan aarzelend lijken, alsof hij op de tast het beeld verkent dat onder zijn handen ontstaat. (...) Toevalligheden kunnen een rol toebedeeld krijgen en worden meegenomen in het beeld: een verfspat of vlek, een plek waar de muis van de tekenhand het opgebrachte krijt wat uitgewreven heeft. Maar wat opvalt is de doelgerichtheid van Noormans manier van tekenen. Met minimale middelen wil hij uitdrukking geven aan datgene wat hem bezighoudt, aan een gevoel dat aan ieder blad ten grondslag ligt.
Iedere tekening, zegt hij, is een poging om te kijken tot hoever je kunt gaan - om het dan vervolgens met minder te proberen. Zo is een prachtig oeuvre ontstaan waarin, even behoedzaam als consequent, een individuele taal wordt ontwikkeld om onbenoembare gevoelens en gedachten vorm te geven.
(...)

Lees meer

Ronald Noorman, (1951, Hillversum) woont en werkt in Amsterdam.
Opleiding 1974-1978 Gerrit Rietveld Academie, Amsterdam.
Hij is verbonden aan Galerie Espace (Amsterdam), Galerie Nouvelles Images (Den Haag), Galerie Werner Klein (Keulen), Galerie Bismarck (Bremen) en Galerie Inga Kondeyne (Berlin).

Sur Place, een tweetalige uitgave (Nederlands - Frans) met gedichten van Hans Faverey en vier etsen van Ronald Noorman.

Ronald Noorman realiseerde voor Ergo Pers een ‘livre de peintre’, hij tekende vier etsen bij gedichten van Hans Faverey.
Sur Place is een cyclus van tien gedichten die een bijna natuurlijke habitat vormen voor het werk van Noorman. De etsen staan naast de tekst. Hier wordt de werkelijkheid op dezelfde wijze tegemoet getreden, ontbonden en getransformeerd, teruggebracht tot iets wat de verbeelding kan bevatten.
Sur Place verschijnt in een oplage van zesendertig Arabisch genummerde exemplaren. Bij elk exemplaar hoort een suite met vier door Ronald Noorman getekende en genummerde etsen. Alle exemplaren werden in het colofon gesigneerd door de kunstenaar.
Sur Place, 38 x 39 cm, 44 bladzijden, in foedraal.

Ronald Noorman, Z.T., 2005, 15 x 22.8 cm, potlood/houtskool.